Bir Ev Ziyareti ve Tefsir Sohbeti

Geçtiğimiz günlerde Esma Ablalardaydık... Esma Abla babamın kuzeni, aramızda çok yaş farkı yok... Aynı okuldaydık öğrencilik yıllarımızda... Ben orta 1'e giderken o lise son sınıftaydı. Liseye kadar İsviçre'de okuduğu için Türkçe'si zayıftı. Hala iyi olduğu da söylenemez ama kötü olduğu daha iyi... Türkçe konuşurken inanılmaz sevimli oluyor.Üniversitede Fransız Dili ve Edebiyatı okudu. Daha sonra İsviçre'de Türkiye'deki Sosyal Hizmetler bölümü tarzında bir bölüm okudu. Derken evlendi, bebeği oldu vs...

Artık Türkiye'de yaşıyor... Halamla yakın oturdukları ve kuzen oldukları için sık sık görüşüyorlar. O günden bir hafta önce de Esma Abla'nın doğum günüymüş. Fırsat olamamış, sonradan kutlamaya karar vermişler, beni de mütevazı partilerine davet ettiler. 

Üçümüz de bekarken de biz yine Esma Ablalarda buluşur, takılırdık. O günleri hatırladım ama tek bir farkla...

Çocuklarımız : ))

Erdem'in Çantasından Çıkan Sürpriz

Benim tek tanecik, biricik bir oğlum var, biliyorsunuz. 1. sınıfa gidiyor. Zaman zaman haylazlık yapsa da her anne gibi o da benim değerlim… Bazen 1 yaşında bebek gibi davranıp beni kızdırır bazen de 40 yaşında insanın kalbinden ve dilinden dökülebilecek sözler çıkar ağzından… Bunları not ediyorum uzun zamandır, büyüdüğünde hayatın acımasızlıklarıyla tanışıp boğuşurken okuduğunda o gül yüzünde kırk gram tebessüm oluşsun diye...

Ama bu akşam karşılaştığım şey kısa bir not alarak geçiştirebileceğim bir şey değildi. Yazmak istedim. Senenin başında, okumayı öğrenecek heyecanıyla aldığımız ilk çantasını ve kalemliğini yıkamak için içini boşalttım. Defter, kalem, bozuk para cüzdanı, buruşmuş kâğıtlar, boyalar… İçinde bir şey kalmasın diye elimi son kez çantanın içine daldırdığımda parmaklarım onunla buluştu. Taşınırken Kuran-ı Kerim’leri kolilere koymam. Arabada ayrıca taşırız.  Bu küçük Kuran-ı Kerim de arabada kalmıştı. Oradan almış. Çantasına koymuş. Günlerce taşımış.